تبلیغات
مدیریـــت آموزشـــی - راهكارهای تقویت و توسعه مهارت های ارتباطی در مدیران (مهارت های ارتباط رو در رو). (بخش 1)

راهكارهای تقویت و توسعه مهارت های ارتباطی در مدیران (مهارت های ارتباط رو در رو). (بخش 1)

سه شنبه 1391/02/5 17:30نویسنده : رحیم کاوه

 
نویسنده : عباسی، محمدرضا
سال انتشار : 1390

1- مقدمه

همه ما در محیط كارمان از فرصت‌های یكسانی برخورداریم. اما تنها كسانی مسیر ترقی را به سرعت طی خواهند كرد كه به «مهارت‌های ارتباطی» مجهز باشند. چنین افرادی، قدرت بیان خوبی دارند؛ خود را به درستی مطرح می‌كنند؛ در شرایط مختلف و یا افراد مافوق، همتراز و زیردستی ارتباطی مناسب و مؤثر برقرار می‌كنند. بعضی از كاركنان آن قدر مهارت‌های ارتباطی را خوب می‌دانند و به شیوه‌ای مؤثر به كارمی‌گیرند كه شخصیتشان همانند یك آهن‌ربا همه را به خود جذب می‌كند! شما چطور؟

هر یك از ما به عنوان فردی كه سرپرستی كاركنان یك سازمان را برعهده داریم، هر روزه با كارمندان، ارباب رجوع، مسؤولان مافوق،‌ همكاران و مردم عادی در زمینه فعالیت‌های سازمانی تماس داریم و به گفت و گو می‌نشینیم. گفت و گو یك رویكرد ارتباطی مستقیم و رودررو می‌باشد كه می‌‌بایست منطبق با قواعد آن اجرا شود. تنها در این صورت است كه گفت و گوهای ما در پیشبرد فعالیت‌ها و تحقق هدف‌های سازمانی مؤثر واقع خواهد شد.

2- طرح ریزی گفت و گو

گفت و گو به منزله یك رویكرد ارتباطی باید دارای هدف روشن، مشخص، از پیش تعیین شده و برخوردار از برنامه‌ای مدون بوده و نتایج آن نیز قابل پیش‌بینی باشد. بنابراین، ما به عنوان یك مدیر كه كارمندان را در چارچوب یك سازمان رسمی و منظم سرپرستی می‌كنیم، باید برای گفت و گوها و صحبت‌های هر روزه با كاركنان، قبل از هر چیز، گفت و گویی هدفمند را در جهت برقراری ارتباط مؤثر و سازنده و برای پیشبرد امور سازمان طرح‌ریزی نماییم. در آغاز صحبت كردن با هر یك از كاركنان، می‌بایست در یكی دو جمله مقصود نهایی از گفت و گوی خودمان را با او را بیان كنیم؟ مزیت‌های طرح‌ریزی و هدفمند بودن گفت و گو متعدد می‌باشد. اما سه مزیت اصلی آن به شرح زیر است:

  1. مطابق برنامه، گفت و گو را هدایت می‌كنیم. این امر موجب می‌شود:
    • رشته كلام را از دست ندهیم.
    • به مسائل متفرقه نپردازیم.
    • از اتلاف وقت جلوگیری كنیم.
    • از ایجاد تنش روحی در محیط كار پیشگیری نماییم.
  2. مزیت دوم : گفت و گو را مستدل پیش ببریم، یعنی خواهیم توانست:
    • برای پذیرش مطلوب توسط طرف مقابل، استدلال كافی داشته باشیم.
    • مطالب را سازماندهی شده و به گونه‌ای مناسب القا و انتقال دهیم.
    • در این صورت، فرد مقابل، در برابرمان جبهه‌گیری نمی‌كند و رنجیده خاطر نیز نخواهد شد.
  3. مزیت سوم : در گفت و گو، انتظارات كارمند (طرف مقابل) را مدنظر خواهیم داشت. این امر به برقراری ارتباط مؤثر خواهد انجامید و علاقه‌مندی او برای ادامه گفت و گو تحریك می‌شود.

3- گفت و گوی آمرانه، هرگز!

بعضی از افراد و از جمله برخی از مدیران هنگامی كه با افراد به منظور تقاضای انجام كاری گفت‌وگو می‌كنند، دارای لحن خشك و آمرانه هستند. آنان با این لحن، خود را با مخاطرات زیادی مواجه می‌سازند. این درحالی است كه در فرایند ارتباطات، روش ارتباط آمرانه و یك سویه جایی ندارد. زیرا به هدف هم نزدیك نمی‌شود.
در گفت‌وگوها باید به یاد داشته باشیم كه فرد مقابل هم به اندازه ما حق انتخاب دارد. اگر از فردی چیزی را درخواست كردیم و توجه چندانی نكرد، حداكثر می‌توانیم خطرهایی را كه در انتظارش خواهد بود به وی گوشزد كنیم. در واقع، برای این كه در مناسبات خود با دیگران با كمترین مقاومت روبه‌رو شویم، باید از دستور آمرانه و تهدید‌كردن اجتناب كنیم.

هنگامی كه چیزی را تقاضا می‌كنیم، رفتارمان باید براساس احترام متقابل شكل بگیرد، باب بحث و تبادل نظر را بگشاییم و در نتیجه امكان تشریك مساعی، همكاری و سازش را فراهم كنیم. برای این كار می‌توان از راه‌های مؤثر ارتباطی استفاده كرد. مهم‌ترین آن‌ها درخواست یا تقاضای مستقیم و غیرمستقیم می‌باشد.

1-3- درخواست غیرمستقیم

  • بهترین روش تقاضای انجام كار است.
  • تقاضای غیرمستقیم بسیار نافذ می‌باشد.
  • از تذكر، تهدید، فرمان و شكایت به مراتب مؤثرتر است.
  • بدون این كه فرد مقابل مقصر شمرده شود یا مقاومت وی برانگیخته شود، احتمال برآورده شدن درخواست افزایش می‌یابد.

2-3- درخواست مستقیم

درخواست مستقیم را به دلیل حساس بودن آن كه به آسانی آمرانه خواهد شد، می‌بایست در سه مرحله حساب‌شده به اجرا گذاشت:

  1. بدون مقصر شمردن فرد مقابل و بدون به كار بردن كلمات و عبارات  تحریك‌آمیز، باید موضوع را صریح و روشن مطرح كنیم.
  2. گفت و گو یا درخواست را با كلمه «من» آغاز كنیم و احساساتمان را بگوییم.
  3. به اهمیت موضوع اشاره كنیم.

4- انگیزشگری گفت و گو

چارجوب گفت و گو را طوری انتخاب و تنظیم كنیم تا برای كارمند مقابل، جالب و جذاب باشد، در این صورت، وی تشویق به شنیدن صحبت‌های ما خواهد شد. هنگامی كه برنامه‌ای برای گفت و گوهایمان تنظیم می‌كنیم، باید تقویت انگیزه در كاركنان را برای تسهیل و پیشبرد هدف‌های سازمان مورد توجه قرار دهیم. در واقع، گفت و گو هنگامی كه یك رویكرد ارتباطی مؤثر به حساب می‌آید كه دارای نقش انگیزشگری باشد. به خاطر داشته باشیم:

  • گفت و گو باید در فرد مقابل میل و رغبت ایجاد كند.
  • او را به تحریك و فعالیت برای تحقق هدف‌های سازمان تشویق نماید.
  • وی احساس كند كه صحبت‌های ما، حاوی اطلاعات و پیشنهادات مفید است.

5- ابراز وجود

یك نكته مهم این است كه مدیر باید قادر باشد، خود را ابراز كند. قاطعیت كلام یا ابراز وجود، یعنی آن‌چه را كه واقعاً در ضمیر و قلبمان می‌گذرد، با بی‌باكی و شجاعت به زبان آوریم. البته باید بر پیام خود تسلط داشته و با قاطعیت حرف بزنیم.

اگر یك مدیر بخواهد فرد با وجودی باشد و نقطه‌نظرات خود را بی‌پروا بر زبان بیاورد، باید گفتار و رفتار افراد با وجود را سرمشق خود قرار دهد. یكی ازمهم‌ترین فنون ابراز وجود استفاده از كلمه «من» در آغاز كلام است، مانند : من فكر می‌كنم .... من تمایل دارم ...، من تصور می‌كنم ... و ...

اما، بعضی از مدیران در آغاز صحبت از كلمه «ما» استفاده می‌كنند. مانند: ما فكر می‌كنیم ... ما تصور می‌كنیم ...، ما تمایل داریم ... و ...

غیر از موارد خاصی كه شخص از سوی گروهی (به عنوان سخنگو) صحبت می‌كند، كاربرد كلمه «ما» نشان‌دهنده ضعف و سستی در سخن است. بعضی از افراد به كمك «ارتباطات كلامی» ابراز وجود می‌كنند و عده‌ای هم با استفاده از «ارتباطات رفتاری» این عمل را انجام می‌دهند. خصوصیات این افراد متفاوت است.

1-5- خصوصیات افرادی كه به وسیله ارتباط بیانی ابراز وجود می‌كنند،  به شرح زیر است:

  • روشن، صادقانه و مختصر سخن می‌گویند.
  • از لغت «من» در آغاز كلام خود استفاده می‌كنند.
  • بین عقیده و حقیقت تفاوت قائل می‌شوند.
  • دستورات خود را در قالب پرسش مطرح می‌كنند.
  • به جای نصیحت‌گویی، پیشنهاد مطرح می‌كنند.
  • انتقادات سازنده آن‌ها، فاقد سرزنش و طعنه است.
  • با مطرح كردن سؤال، افكار دیگران را می‌سنجند.
  • به حقوق دیگران مانند حقوق خود می‌نگرند.

2-5- خصوصیات افرادی كه با ارتباطات رفتاری ابراز وجود می‌كنند،  به شرح زیر است:

  • به وقت مناسب تماس جسمی برقرار می‌كنند.
  • شق و رق می‌ایستند.
  • با حركت سر و دست و تغییرات چهره، نقطه نظر‌های خود را همراهی می‌كنند.
  • لحن آن‌ها محكم، قاطع و روشن است.
  • چهره‌ای موثر، متین و گشاده دارند.
  • آهنگ كلامشان ملایم و منظم است.

6- فنون ابراز وجود

فنون ابراز وجود نه تنها به ما كمك می‌كند كه نقطه‌نظرهای خود را بی‌محابا به زبان آوریم، بلكه یاریمان می‌دهد تا احساسات خود را شجاعانه با فرد مقابل در میان بگذاریم. بعضی از این فنون عبارتند از :

  • اگر فرد مقابل خود را به كوچه علی چپ زد، دائماً پیام خود را تكرار كنیم تا مطمئن شویم آن را كاملاً دریافت كرده است.
  • در جستجوی همزیستی باشیم. یعنی با رعایت حقوق دیگران، به كسب حقوق خود نائل شویم.
  • با انتقادات با قاطعیت برخورد كنیم. یعنی با تسلط بر اعصاب خود، انتقادات را گوش كنیم و به روش بازجویی جزئیات بیشتری را از دهان فرد منتقد بیرون بكشیم.
  • از بحث و جدل اجتناب كنیم. یعنی به طرف مقابل پاسخ مبهم بدهیم. (شاید، احتمالاً، ممكن است و ...) در این صورت، تلویحاً به او می‌گوییم كه انتقادش شاید وارد باشد یا نباشد و به این شكل، از بحث كردن طفره می‌رویم.
  • احساسات خود را بی‌پروا بیان كنیم.

7- سخنرانی

یكی از مواردی كه هر مدیر در دوران فعالیت مدیریتی خود، كم یا زیاد ناچار است انجام دهد، سخنرانی و صحبت در جمع كاركنان، مدعوین و سایر مردم به مناسبت‌های مختلف است. گاهی متن سخنرانی وی مسائل اداری و سازمانی، گاهی فنی و تخصصی و گاهی نیز مطالب عمومی است.

بعضی از مدیران در این اجتماعات، وقتی كه در جلوی جمع كثیری می‌ایستند، در هنگام سخنرانی سست می‌شوند، دلهره دارند، صدایشان دو رگه می‌شود، دچار اضطراب و تپش می‌گردند و ...

این مدیران باید آگاه باشند كه همانند سایر مهارت‌های مدیریت، در سخنرانی‌ها و صحبت‌كردن در اجتماعات هم تنها رعایت یك مجموعه از قواعد و آداب ارتباطی ساده كافی است. طبیعتاً هیچ فردی به طور ذاتی یك سخنران ماهر نمی باشد. حتی سخنرانان حرفه‌ای هم اذعان دارند كه عصبی می‌شوند. بعضی از قواعد و آداب ارتباطات در سخنرانی و صحبت در مقابل دیگران به شرح زیر است :

  • از اضطراب اجتناب ورزیم!
    • اجازه ندهیم كه حالت عصبی و اضطرابمان، مانع سخنرانی شود.
    • آگاه باشیم كه بخش عمده‌ای از وظیفه و مسئولیت‌ ما، رهبری همكاران است.
    • باید یاد بگیریم كه راحت و آسوده بایستیم و صحبت كنیم.
    • این كار را تمرین كنیم. اگر تمرین كنیم، كمتر احساس نگرانی خواهیم كرد.
    • برای سخنرانی برنامه داشته باشیم!
  • برای هر یك ازسخنرانی‌هایمان برنامه‌ای اصولی تنظیم كنیم. اجزای یك برنامه سخنرانی به شرح زیر است:
    • مقدمه‌چینی : برای جلب توجه و علاقه حاضرین
    • متن : ارائه متن سخنرانی در یك توالی منطقی
    • خلاصه : ارائه خلاصه ای كه مجدداً نكات اصلی صحبت را به طور اختصار در برداشته باشد.
    • نتیجه‌گیری : طرح سؤال و پایان دادن به صحبت با یك نتیجه‌گیری به طوری كه راه پیشرفت را در زمینه موضوع مطرح شده، نشان دهیم.
    • سرانجام، سخنان خود را با نظریه‌ای عالی به پایان ببریم. به طوری كه حاضرین سر شوق بیایند و با انگیزه‌ای مضاعف جلسه را ترك نمایند.
  • از كارت یا فیش استفاده كنیم!
    • برای یادداشت‌ها و اجرای سخنرانی از كارت یا فیش استفاده كنیم.
    • كارت یا فیش‌های در قطع كارت تبریك، بسیار مناسب می‌باشد.
    • در بالای هر كارت موضوع (عنوان) را بنویسیم و در زیر آن مطالب مربوط به آن را درج كنیم.
    • كارت‌ها را شماره‌گذاری كنیم و به ترتیب در هنگام سخنرانی از آن‌ها استفاده نماییم.
    • بهتر است در سخنرانی‌ها از متن دست‌نویس استفاده نكنیم. مگر زیاده از حد مضطرب باشیم. زیرا، در جمع حاضرین كه تعدادشان زیاد است و سخنرانی ما جنبه رسمی دارد، به كار بردن نادرست یك كلمه ممكن است معنای مورد نظرمان را عوض كند و یا مشكلات دیگری را به بار آورد. یادمان باشد كه احتمال دارد از سخنرانی‌ ما در رسانه‌های گروهی مانند تلویزیون به عنوان گزارش استفاده شود! ...
  • حاضرین را درباره سخنرانی آگاه كنیم! 
    • در مقدمه سخنرانی، قبل از هر چیز ارتباط موضوعی سخنرانی را با حاضرین كاملاً بیان كنیم.
    • توالی مطالب سخنرانی خود را ذكر كنیم.
    • این نكات را برای حاضرین روشن كنیم:
      • سؤال‌هایشان را در بین سخنان ما و یا در پایان سخنرانی مطرح كنند!
      • متن چاپ شده سخنرانی خود را به آنها خواهیم داد یا خیر؟
  • صدای بلند را فراموش نكنیم!
    • همیشه با صدای بلند صحبت‌هایمان را تمرین و اجرا كنیم.
    • حتی در سخنرانی‌های نه چندان رسمی (در حضور همكاران و به مناسبت‌های خاص) با صدای رسا صحبت كنیم.
    • توجه داشته باشیم كه هر چه شغل ما به مراتب بالاتر ارتقاء یابد، «چند كلمه صحبت كردن» از وظایف معمولی ما خواهد شد.
  • كوتاه سخنرانی كنیم!
    • نگذاریم سخنرانی ما طولانی شود.
    • هنگامی كه سخنرانی ما یكی از چند سخنرانی می‌باشدكه قرار است در یك اجلاس یا كنفرانس انجام شود، كوتاه بودن سخنرانی ضروری‌تر خواهد شد.
    • مؤدبانه‌تر این است كه از وقتی كه به ما اختصاص داده شده است، كمی كمتر صحبت كنیم.
    • تمرین قبل از سخنرانی به ما خواهد گفت كه چقدر می‌توانیم از مطالب خود حذب كنیم.
    • می‌توانیم به عنوان یك ابتكار متن سخنرانی را پیشاپیش برای شركت‌كنندگان ارسال نماییم.
  • از مواد و وسایل سمعی ـ بصری استفاده كنیم!
    • برای جذاب كردن سخنرانی می‌توانیم از مواد وسایل سمعی ـ بصیری استفاده كنیم.
    • استفاده از طلق شفاف، وایت برد، فیلم، پوستر، نوار ویدئو، اسلاید، پاورپوینت، CD و امثال آن سخنرانی را بسیار جذاب خواهد كرد.
    • توجه داشته باشیم كه مواد سمعی ـ بصری را از شركت و افراد حرفه‌ای تهیه كنیم.
    • هنگامی كه افراد حاضر در جلسه با معیارهای بالا خو گرفته‌اند، هر چیزی پایین‌تر از معیارهای آن‌ها باشد، از ارزش سخنرانی ما خواهد كاست. پس كیفیت مواد سمعی ـ بصری را فراموش نكنیم.
    • اگر از پوستر یا نمودار استفاده می‌كنیم، در صورت راست دست بودن، آن را در سمت چپ خود قرار دهیم.
    • از عكس و تصاویر برای درك بهتر مطالب استفاده كنیم.
    • از نوشته‌های بزرگ و رنگی برای علاقه‌مند كردن حاضرین استفاده نماییم.
    • نمایش دادن نوشته و تصاویر روی طلق شفاف بر روی پرده، بسیار مفید است.
    • در هنگام استفاده از مواد بصری، ارتباط با مخاطبان توسط چشمانمان را حفظ كنیم.
    • برای استفاده از وسایل سمعی ـ بصری (مانند پروژكتور اسلاید، اورهد و ...) از اپراتور ماهر كمك بگیریم.
  • بدن خود را كنترل كنیم!
    • یادداشت‌هایمان را بر روی میز (تریبون) بگذاریم.
    • برای خواندن مطالب، روی یادداشت‌ها خم نشویم. زیرا، هم صدایمان پایین می‌رود و هم تنفس خود را محدود می‌كنیم.
    • خیلی از سخنرانان در هنگام سخنرانی نمی‌دانند با دست‌هایشان چكار كنند! دست‌ها را توی جیب‌هایمان نگذاریم! دست به سینه نایستیم!
    • كناره‌های تریبون بهترین راه‌حل است. به راحتی دو دست خود را به لبه‌های تریبون بگیریم. وقتی اعتماد به نفسمان بیشتر شد، به تدریج به طور طبیعی از حركات دست و سر استفاده كرد.
  • صدایمان را رساتر كنیم!
    • صدایمان را طوری بیرون بدهیم تا در تمام سالن طنین‌انداز شود. (فریاد نزنیم!)
    • فرض كنیم یك نفر در ردیف آخر سالن نشسته و كمی گوش او سنگین است!
    • سر خود را در طول سخنرانی بالا بگیریم.
    • سر هر یك از نشانه‌گذاری‌ها (نقطه، ویرگول و ...) كمی مكت كنیم و نفسی بكشیم.
    • برای تأكید كردن بر نكات مهم از سكوت كمك بگیریم.
    • شیوه سخنرانی سخنرانان ماهر و خبره را با دقت نگاه كنیم تا كسب تجربه كرده باشیم.
  • با نگاه كردن ارتباط برقرار كنیم!
    • كوشش كنیم با همه حاضرین با نگاه كردن به آن‌ها ارتباط برقرار كنیم.
    • مراقب باشیم تنها به آن كسی كه علاقه بیشتری به حرف‌های ما نشان می‌دهد، چشم ندوزیم.
    • طبق یك الگوی ثابت و معین، حاضرین را نفر به نفر نگاه نكنیم.
    • اجازه دهیم نگاهمان، دو سه ثانیه به هر ترتیبی كه گرایش دارد، بر روی افراد حاضر متمركز شود.
  • به ظاهرمان اهمیت دهیم!
    • به ظاهر خود توجه كافی كنیم.
    • اگر ظاهرمان آراسته باشد، بیشتر احساس اطمینان خواهیم كرد و حاضران را هم تحت تأثیر قرار خواهیم داد.
  • اصول پایان دادن به سخنرانی را به كار گیریم!
    • سخنرانی خود را با یك پایان معنی‌دار به اتمام برسانیم.
    • از حاضرین برای توجهی كه نشان دادند، تشكر كنیم.
    • بدون درنگ پس از سخنرانی، سر جای خود بنشینیم.
    • آن‌قدر سخنرانی را كش ندهیم كه حرفی برای گفتن و پایان دادن به آن نداشته باشیم.
    • كلام آخر و تأثیر آن در ذهن حاضرین ماندگار است.
  • فقط به موضوع اهمیت ندهیم!
    • اهمیت ارائه سخنرانی كمتر از موضوع سخنرانی نیست.
    • بسیارند افرادی كه دانش و اطلاعات غنی دارند. اما فن سخنرانی را نمی‌دانند و تأثیری قابل توجه به جای نمی‌گذارند.
    • سخنرانان قوی و نیرومند، مطالب پیش‌ افتاده را به گونه‌ای ارائه می‌كنند كه در نهاد شنوندگان تأثیر عمیقی به جای می‌گذارند.
  • برای ارائه پیام شش اصل زیر را رعایت كنیم:
    1. از كلمات تصویر بسازیم.
    2. با استفاده از مواد سمعی ـ بصری سخنان خود را حمایت كنیم.
    3. مطالب را توأم با نمایش و زبان رفتار ارائه كنیم.
    4. مثال‌هایی را به كار ببریم كه آمیخته با داستان وحكایت باشند.
    5. سخن را درخور فهم شنوندگان تنظیم و ارائه نماییم.
    6. برنامه‌ریزی عصبی داشته باشیم. برنامه‌ریزی عصبی، یعنی:
      • به افراد چشم بدوزیم.
      • به سخنان آنان گوش فرا دهیم.
      • ببینیم از چه كلماتی استفاده می‌كنند. ما با همان كلمات و تقلید لحن صدا، تغییر چهره، حالات و حركات چشم‌های آنان صحبت كنیم.
      • به سیستم عصبی حاضرین توجه داشته باشیم!
      • هر فرد دارای سیستم عصبی خاص خود می‌باشد. در ارتباطات و از جمله سخنرانی باید سیستم عصبی حاضرین را مورد توجه قرار دهیم.
      • برای این كه در ارائه سخنرانی موفق باشیم باید سیستم عصبی غالب حاضران را به كار ببریم. به طور كلی افراد از نظر سیستم عصبی به چهار دسته زیر تقسیم می‌‌شوند :
        1. افراد بصری
          • این افراد جهان را به صورت تصویر ادراك می‌كنند.
          • به هنگام شنیدن به طرف بالا نگاه می‌كنند.
          • با سرعت سخن می‌گویند و آهنگ صدایشان بلند است.
          • دست‌ها را حركت می‌دهند و به طرف بالا می‌گیرند.
          • تنفس سریع، سطحی و نامرتب دارند.
        2. افراد سمعی
          • كلمات و جملات را درك می‌كنند.
          • به هنگام شنیدن به اطراف خود نگاه می‌كنند.
          • آرام و با آهنگی آهسته ولی پرطنین سخن می‌گویند.
          • دست‌ها را تا نیمه كمر بالا آورده و با آن ژست می‌گیرند.
          • آرام، منظم و از وسط قفسه سینه تنفس می‌كنند.
        3. افراد لمسی
          • در صحبت‌هایشان مفاهیم احساسی غالب است.
          • به هنگام اندیشیدن به پایین و طرف راست خود نگاه می‌كنند.
          • صدایشان عمیق است و كلمات به صورت شمرده از دهانشان خارج می‌شود.
          • حركات دست، تغییرات چهره و اعمال جسمانی آنها زیاد است.
          • معمولاً دستشان را پایین نگه می‌دارند و بدن خود را لمس می‌كنند.
          • تنفس آن‌ها عمیق است و از تمام قفسه سینه برای تنفس استفاده می‌كنند.
        4. افراد حسابگر
          • كلمات آن‌ها آمیخته با منطق و استدلال است.
          • وقتی فكر می‌كنند به پایین و طرف چپ خود نگاه می‌كنند.
          • با لحنی آهسته و آرام، به گونه‌ای شیوا سخن می‌گویند.
          • حركات دست و تغییرات قیافه در آن‌ها اندك است.

8- مصاحبه : ارتباطی چهره به چهره

مدیران به عنوان یك روش و محمل ارتباطی، همواره با ارباب رجوع و یا كاركنان تحت مدیریت خود در قالب و اهداف گوناگون دست به انجام مصاحبه می‌زنند. از آنجایی كه بهره‌مندی از مهارت‌های ارتباطی مؤثر رمز موفقیت در تحقق هدف‌های مصاحبه می‌باشد، در این مبحث با شیوه انجام آن آشنا خواهید شد.

عموماً مدیران نیازمند شناخت از خصوصیات كاركنان جدید الاستخدام و نیز كاركنان متقاضی انتقال به سازمان یا ادامه فعالیت در سازمان دیگری هستند، برای كسب این شناخت و آشنایی با خصوصیات مورد نظر در این گروه از كاركنان، مدیران طی تشریفاتی به مصاحبه و گفت‌وگو با آنان می پردازند. چنان‌چه مصاحبه تنها عامل تعیین‌كننده برای استخدام و یا انتقال باشد، موضوع از حساسیت بالایی برخوردار خواهد شد.

1-8 ادامه در پست بعدی


آخرین ویرایش: شنبه 1391/08/20 12:11